Bazı şarkılar hem sözleri, hem yanında dinlediğiniz kişileri, hem de içinizdeki titreşimleriyle çok özeldir.

Ayrılık sonrası başka şehirde okuyan “eski” sevgilinin yanında gidilir.

“Ben geldim, terliklerimle değil babetlerimle geldim” dersiniz.

-Neden geldin?

+Eksik bir şey vardı onu almaya.

-Neden bu kadar geciktin?

+Baharı bekliyordum.

Sarılmalar, özlemler, umutlar bir anda gözyaşı olur.

Hep güçlü, dimdik ayakta gördüğünüz adam ağlar, ağlar… Dünya başınıza yıkılır.

Ağzından iki kelime dökülür.

“Ben seni seviyorum, seni çok seviyorum ama bir ilişki istemiyorum” 

Ama kelimesi hiç bu kadar can acıtmamıştır daha önce.

İçinizdeki o yangını, çaresizlik hissini belli etmeyerek otobüse binmeye çalışırsınız.

Fakat olmaz, omzuna yaslanıp ağlayıverirsiniz…

Bir gün mutlu olucaz diyerek binersiniz otobüse.

Bitmez o yollar, uzaar uzar..

Sahi sizin neyiniz eksik?

Sevgi mi? Aşk mı? Yoksa koca bir hayat mı eksik olan?

“Arka koltukta unutulmuş gibi” oluyor mu size de bazen?

“Terliğinizle gittiğiniz” biri mi eksik?

Gün bugündür deyip çıkıverin yola.

Sonra mı?

Sonrası olmuyor o gidişten sonra…